Abdullah Ezik, Melis Buyruk ile geçtiğimiz günlerde New York’ta yer alan Leila Heller Gallery’de açılan “Habitat: Bloom” sergisi, sanat pratiği, porselen ile çalışmanın zorlukları ve yakın dönem çalışmaları üzerine konuştu. […]
Abdullah Ezik, Suat Derviş’in 17 Aralık 1962-22 Şubat 1963 tarihleri arasında Gece Postası’nda tefrika olarak yayımlanan Aksaray’dan Bir Perihan romanı üzerinde duruyor. Roman, imparatorluktan cumhuriyete devreden bakiyeyi sorgulayan, toplumun, bir kurum olarak ailenin ve sosyal ilişkilerin zamanla nasıl yıprandığını konu ediniyor. Abdullah Ezik ise, başkahraman Ülker’in bütün hayatının “ev” imgesi üzerinden anlatıldığına dikkat çekerek buradaki “arayış”ı sorguluyor. […]
Ceren Lordoğlu, Suat Derviş’in evlerle, kentsel mekânla nasıl diyalog kurduğundan bahsediyor. Sınır, Ankara Mahpusu romanlarından ve “İstanbul Halkı Nerelerde Oturur?” röportajlarından yola çıkarak bu diyaloğu inceliyor. Derviş’in çocukluğunun geçtiği Çamlıca’daki konağa, evliliğinde nerede oturduğuna bakarak yaşadığı “ev”lerin romanlarındaki etkisine değiniyor. Yazarın bu bağlamda kaleme aldıklarının ise dönemin sıradan, hatta görünmeyen insanının gündelik hayatına kapı araladığını söylüyor. […]
Didem Ardalı Büyükarman, Suat Derviş’in eserlerinin yıllar sonra okuyucuyla buluştuğunu vurgulayarak Kadıköy’de Muhakkak Bir Define Vardır tefrikası üzerinde duruyor. Eğlenceli yaz havasıyla açılan romandaki atmosfer, Kamuran isimli kahramanın, bir gece kardeşi Handan’a benzettiği kadının Moda sahilinde kaçırıldığını görmesiyle bozuluyor. Bu kırılma noktasından sonra Kamuran’ın hayatı değişiyor ve kendisini kardeşini aramaya adıyor. Roman buradan sonra şifrelerle kentte define arama macerasına dönüyor. Derviş, okurunu ayazmalarda, dehlizlerde, İstanbul’un altında gizli kalmış tünellerde gezdiriyor. Bu kısmı ise Büyükarman, Dan Brown’ın eserlerine benzetiyor. […]
Furkan Öztekin, Odak Yazar dosyası konuğumuz Cem Akaş’ın Y kitabı üzerine yazdı. […]
Aslı Odman, Suat Derviş’in 1935-1937 yılları arasında yaptığı röportajların derlendiği Çöken İstanbul kitabında hızlandırılan ve fırlatıp atılan bedenlerin izini arıyor. Röportajlarda duyulan seslerin, Cumhuriyet ile kapitalistleşen bir ülkenin kusulan hayatlarının sesi olduğunu söylüyor. Konuşmaların yan yana konulduğunda İstanbul’un sosyal ve psiko-sosyal coğrafyasını verdiğini anlatıyor. O dönem İstanbul’unun haritasının “zıtlıklar coğrafyası” çizeceğini aktarıyor. […]
Burcu Alkan, Dünya Edebiyat Atlası köşesine Kurt Vonnegut’un Mezbaha 5, Galapagos ve Kedi Beşiği kitaplarının incelemesiyle devam ediyor. […]
Funda Dörtkaş, Suat Derviş’in eserlerinde şehir ve mekânları nasıl alımladığı üzerinde duruyor. Örneğin Fosforlu Cevriye romanındaki, Galata’nın, Çeşme Meydanı’nın, Beyoğlu’nun yan sokaklarının, Tophane’nin, Taşkışla’nın, Gümüşsuyu’nun, Kurtuluş’un, Mecidiyeköyü’nün “biricik” Fosforlu’sunu anlatıyor. Suat Derviş’in vefatına kadar yazdığı öykülerde, romanlarda, yaptığı röportajlarda kendine ait bir edebî anlayışın, anlatı biçimi ve içerik özgünlüğünün olduğunu söylüyor. Derviş’in romanlarında mekânın işlevini, şehirle arasında kurduğu bağı ve mesafeyi yeniden biçimlendirme şekli olarak yorumluyor. […]
Ege Öztokat, Suat Derviş’in Devrimci Kadınlar Birliği’ni birlikte kurduğu yol arkadaşı Neriman Hikmet ile olan ilişkisine değiniyor. Öztokat, Hikmet’in yolunun geçtiği kurumların arşivinden topladığı bilgiler ışığında dinleyicilerine yazar hakkında bir biyografi sunuyor. Neriman Hikmet’in Cumhuriyet döneminin önde gelen bir gazetecisi olduğunu, özellikle röportajlarının başarılarının çok konuşulduğunu söylerek şair ve solcu yanını aktarırken şu soruyu soruyor: “Ancak bunların ötesinde o aslında kimdir?”. Bu noktanın üzerine pek durulmadığını, yaşadığı dönemde işlerinden ziyade şahsiyetiyle daha çok tasvir edildiğini söyleyen Öztokat, Hikmet’in edebî ve meslekî yolculuğunu bizlere anlatıyor. […]
Esrik Gemi köşesinde bu ay Gizem Aktaşlı, Amin Maalouf’un Empedokles’in Dostları kitabı üzerine yazdı. […]
Copyright © 2020-2025 | sanatkritik.com
