.

Hayatı Törpüleyen Zamanların Şairi: Arkadaş Z. Özger

Bengi Düşgör 

bengi.dusgor@sanatkritik.com

 “charles chaplin bir savaşta yitirdim sakalımı
çıkmazlığın grev sesi umutlarımı vururken
yendirdim bıyıklarımı papağan kuşkulara
biraz elma şekeriyle kazıdım sakalımı
lohusa şerbetiyle kazıdım sakalımı
yanaklarım paprika lahmacun ister misiniz
al işte sana böyle yüze böyle güz
demeyin deseniz de sakal yok ya ucunda
bu güz vermedi tarla seneye bıyık kerim
ben ettim siz etmeyin sakal veririm size
iğne iplik elimde bıyık dikerim size
yanaklarım taşlı tarla kurabiye yer misiniz…” 

Sakalsız Bir Oğlanın Tragedyası yukarıdaki dizelerle başlar. Arkadaş Z. Özger bu şiiri sanki bir oyuna başlar gibi soluksuz kelimelerle ve bir o kadar eğlenceli bir davetkârlıkla yazmaktadır. Yaşarken yayımlamayı düşlediği şiirleri bir kitapta toplanıp bu isimle ölümünden çok sonra yayımlanabilecektir.

Yazının devamı Bengi Düşgör’ün Şair Divanı’nda.